DEREYİ TARİF

DEREYİ TARİF

Ortasından geçen ulu çaydan almış adını.

Değirmenleri ile yaymış cihana namını.

Demirciler örsünde işlemiş atlarının nalını.

Analar kızlar beraber dokumuş tezgahlarda halını.

Zamanla bu işler kaybolmuş bitmiş.

İlkokulu çıkan gurbete gitmiş.

Kimi seyyarlık kimi işçilik etmiş.

Kimi arada gelmiş kimi ebediyen terk etmiş.

Hayat bu zor kınamayın kimseyi.

Hiç insan dururken çeker mi gurbet denen çileyi.

Vurmadığın kalmadı alçak felek silleyi.

Yoksa değişir mi sanıyorsun dünyayı verseler dereyi.

Dört adım ene beş adım boya bahçeler.

Gece gündüz uğraş beyhudedir emekler.

Geçim için değil eğlencelik bakılır inekler.

İki çocuk dört genç gerisi emekliler.

Dere’nin kimliği şimdilik böyle.

Ama umutlar arttı son yıllarda yapılan evlerle.

Yolları suları köprüleri ile.

Pek çok okuldan eğitici öneceği ile.

Burası DERE KASABASI eşsiz güzelliği ile.

ŞAİR: RAMAZAN DENİZ